Loslaten

Wat is loslaten soms ontzettend moeilijk. In dit stukje wil ik het vooral betrekken op onze kinderen. Als ze klein zijn, zijn er vaste duidelijke regels waar ze zich (meestal wel) aan houden. Af en toe kijken ze hoever ze kunnen gaan maar eigenlijk ging dat bij ons in het gezin niet onaardig. Er was duidelijkheid en weinig discussie of ontevredenheid.
Nu onze kinderen ouder worden, en alle vier in de puberteit zitten, wordt de opvoeding naar mijn beleving steeds moeilijker. Regels worden wat minder scherp, moeten uitgelegd en verantwoord worden, er wordt meer over gediscussieerd, grenzen worden (soms onbewust) verlegd. Je krijgt als het ware steeds een spiegel voor.

De laatste tijd kom ik vaak in situaties waarvan ik denk; wat moet ik nu doen of zeggen? Moet ik er ├╝berhaupt wel wat van zeggen of moet ik ze het zelf laten ondervinden/uitvinden. Moet ik waarschuwen voor mogelijke gevaren of moet ik ze juist fouten laten maken zodat ze er van leren? Wat moet ik ze zelf laten doen en wat moet ik voor hen doen? Hoe ver moet ik gaan in het begeleiden?
Eerlijk gezegd ben ik vaak geneigd dingen 'even' gauw zelf te doen omdat het a) veel sneller gaat en b) een hoop discussies voorkomt. Toch zie ik in dat dit niet altijd de beste manier is. Soms moet ik het namelijk gewoon NIET doen en het loslaten en gewoon kijken hoe de kinderen het oppakken en hoe ze met bepaalde dingen en problemen omgaan.
Ik denk dat iedere ouder met kinderen in de tienerleeftijd herkent wat ik bedoel. Wat ben ik ontzettend blij met de woorden uit Psalm 46:11

Laat af en weet, dat Ik God ben

Hij houdt onze kinderen altijd vast en weet precies wat ze nodig hebben en wat het beste voor hen is. Ik mag hen elke dag weer in Zijn handen leggen...Hij zorgt voor ze. Mijn gebed is dat ik dit meer en meer mag leren.

Reacties